تاکی ازغفلت به قید جسم فرساید دلت

داغ حیرت می کند چون نقش پا زنجیررا

پای تا سر دردم اما زحمت کس نیستم

ناله ام در سینه خرمن می کند تاثیر را

یک نفس بر باد ده این خاک دامنگیر را

صبح عشرتگاه هستی ازشفق آبستن است

نیست جز خون گر بپالایدکسی این شیر را