صبح عشرتگاه هستی ازشفق آبستن است

ناله ام در سینه خرمن می کند تاثیر را

تاکی ازغفلت به قید جسم فرساید دلت

یک نفس بر باد ده این خاک دامنگیر را

نیست جز خون گر بپالایدکسی این شیر را

دست از دنیا بدار و دامن آهی بگیر

تا بدانی همچو بیدل قدر دار وگیر را