چند در زیر سپرکردن نهان شمشیر را

از خم ابروی خونریزتو هر جا دم زند

عرض جوهر می شود مهر زبان شمشیر را

ای فغان بگذر ز چرخ و لامکان تسخیر باش

جوهرتجرید قطع الفت خویش است وبس

بر سر خود می توان کرد امتحان شمشیر را

علم در هر طبع سامان بخش استعداد اوست