در آن وادی که از خود رفتنم پر می زند بیدل

سر افتاده شاید نقطه باشد انتخابش را

بلندی آنقدر بالیده است از خیمه لیلی

که نتواندکشیدن ناله مجنون طنابش را

شرر عرض خرام سنگ می داند شتابش را