بلندی آنقدر بالیده است از خیمه لیلی

رگ یاقوت می گیرد عنان دودکبابش را

به تسلیم ازکمال نسخه هستی مشو غافل

سر افتاده شاید نقطه باشد انتخابش را

که نتواندکشیدن ناله مجنون طنابش را

در آن وادی که از خود رفتنم پر می زند بیدل

شرر عرض خرام سنگ می داند شتابش را