رگ یاقوت می گیرد عنان دودکبابش را

ندارد ناز لیلی شیوه بی پرده گردیدن

مگرمجنون ز جیب خود درد طرف نقابش را

به هربزمی که لعل نوخط او حیرت انگیزد

به تسلیم ازکمال نسخه هستی مشو غافل

سر افتاده شاید نقطه باشد انتخابش را

بلندی آنقدر بالیده است از خیمه لیلی