به تسلیم ازکمال نسخه هستی مشو غافل

مگرمجنون ز جیب خود درد طرف نقابش را

به هربزمی که لعل نوخط او حیرت انگیزد

رگ یاقوت می گیرد عنان دودکبابش را

سر افتاده شاید نقطه باشد انتخابش را

بلندی آنقدر بالیده است از خیمه لیلی

که نتواندکشیدن ناله مجنون طنابش را