به جای آبله یک غنچه دل دارم درتن وادی

که عالم چشم خفاشی ست نور آفتابش را

به تدبیر دگر زان جلوه نتوان کام دل بردن

غبار من مگر از پیش بردارد نقابش را

ندانم برکدامین خار افشانم گلابش را

درین گلشن مپرسید از بهار اعتبار من

چوگل آیینه ای دارم که خون کردند آبش را