نگه خواباندن مژگان بود چشم حبابش را

درین گلشن مپرسید از بهار اعتبار من

چوگل آیینه ای دارم که خون کردند آبش را

محیط شرم اگرآید به موج ناز شوخیها

گل باغ محبت ناز شبنم برنمی دارد

نمک از شوراشک خویش بس باشدکبابش را

شکار تیغ نازم اوج عزت فرش اقبالم