سر افتاده ای دارم که می بوسد رکابش را

گل باغ محبت ناز شبنم برنمی دارد

نمک از شوراشک خویش بس باشدکبابش را

شکار تیغ نازم اوج عزت فرش اقبالم

خرامش مصرع شوخ رمیدن در میان دارد

نخواهم رفت اگراز خودکه می گوید جوابش را

به ذوق امتحان آتش زدم درصفحه هستی