خرامش مصرع شوخ رمیدن در میان دارد

نمک از شوراشک خویش بس باشدکبابش را

شکار تیغ نازم اوج عزت فرش اقبالم

سر افتاده ای دارم که می بوسد رکابش را

نخواهم رفت اگراز خودکه می گوید جوابش را

به ذوق امتحان آتش زدم درصفحه هستی

نقط ریز شراری چند دیدم انتخابش را