چرا ای غنچه بیرون نفکنی ازمشت آتش را

به اهل سوزکاوش داغ جانکاهی به بار آرد

چوشمع زروی نادانی مزن انگشت آتش را

شرار خرده زر، خرمن گل راست برق آخر

خیال التفاتش از عتابم بیش می سوزد

به گرمی فرق نتوان یافت روازپشت آتش را

نه تنها ناله زنهاری ست از برق عتاب او