نه تنها ناله زنهاری ست از برق عتاب او

چرا ای غنچه بیرون نفکنی ازمشت آتش را

خیال التفاتش از عتابم بیش می سوزد

به گرمی فرق نتوان یافت روازپشت آتش را

به قدر شعله اینجا می دمد انگشت آتش را

زر از دست خسان نتوان بجز سختی جداکردن

که بی آهن نخواهد ریخت سنگ ازمشت آتش را