به رنگ موی چینی سرمه می گیرد فغانش را

به یاد آرد دل بیتاب اگر نقش میانش را

ز فیض خاکساری اینقدر عزت هوس دارم

که در آغوش نقش سجده گیرم آستانش را

زبان حال عاشق گر دعایی دارد این دارد