ز فیض خاکساری اینقدر عزت هوس دارم

به یاد آرد دل بیتاب اگر نقش میانش را

به رنگ موی چینی سرمه می گیرد فغانش را

که در آغوش نقش سجده گیرم آستانش را

زبان حال عاشق گر دعایی دارد این دارد

که یارب مهربان گردان دل نامهربانش را