که یارب مهربان گردان دل نامهربانش را

ز فیض خاکساری اینقدر عزت هوس دارم

که در آغوش نقش سجده گیرم آستانش را

زبان حال عاشق گر دعایی دارد این دارد

تحیرگلشن است اماکه دارد سیر اسرارش

خموشی بلبل است اماکه می فهمد زبانش را

درین غفلت سراگویی مقیم خانه چشمم