درشتی آنقدر در باغ امکان آبرو دارد

که نقش کاسه ای جزتنگ چشمی نیست خوانش را

جهان بر دستگاه خویش می نازد ازین غافل

که چشم بسته زیربال دارد آسمانش را

که جای مغزپرورده ست خرما استخوانش را

زندگر شمع با حسن تو لاف گرم بازاری

به آهی می توانم قفل بر درزد دکانش را