که جای مغزپرورده ست خرما استخوانش را

جهان بر دستگاه خویش می نازد ازین غافل

که چشم بسته زیربال دارد آسمانش را

درشتی آنقدر در باغ امکان آبرو دارد

زندگر شمع با حسن تو لاف گرم بازاری

به آهی می توانم قفل بر درزد دکانش را

کجا یابد سر ما ناکسان بار سجود او