مگر برجبهه بنویسیم نام آستانش را

زندگر شمع با حسن تو لاف گرم بازاری

به آهی می توانم قفل بر درزد دکانش را

کجا یابد سر ما ناکسان بار سجود او

نهان از دیده ها تصویر عاشق گریه ای دارد

مبادا رنگ گیرد دامن اشک روانش را

به این فطرت که درفکر سراغ خودگمم بیدل