نهان از دیده ها تصویر عاشق گریه ای دارد

به آهی می توانم قفل بر درزد دکانش را

کجا یابد سر ما ناکسان بار سجود او

مگر برجبهه بنویسیم نام آستانش را

مبادا رنگ گیرد دامن اشک روانش را

به این فطرت که درفکر سراغ خودگمم بیدل

چه خواهم گفت اگر حیرت زمن پرسد نشانش را