مبادا رنگ گیرد دامن اشک روانش را

کجا یابد سر ما ناکسان بار سجود او

مگر برجبهه بنویسیم نام آستانش را

نهان از دیده ها تصویر عاشق گریه ای دارد

به این فطرت که درفکر سراغ خودگمم بیدل

چه خواهم گفت اگر حیرت زمن پرسد نشانش را