پرده نیرنگ توفان بود شوق بسملم

بایدت از شوق زد چون سبزه برسرتیغ را

عیش خواهی صید آفت شوکه مانند هلال

چرخ ابرومی کند برچشم ساغرتیغ را

خونم آخرکرد بازوی شناور تیغ را

تا مگر یکباره گردد قطع راه هستی ام

چون دم مقراض می خواهم دو پیکر تیغ را