چون دم مقراض می خواهم دو پیکر تیغ را

پرده نیرنگ توفان بود شوق بسملم

خونم آخرکرد بازوی شناور تیغ را

تا مگر یکباره گردد قطع راه هستی ام

موج توفان می زند جوی به دریامتصل

جوهر دیگر بود در دست حیدر تیغ را

هرکه را دل از غبارکینه جوییها تهی ست