موج توفان می زند جوی به دریامتصل

خونم آخرکرد بازوی شناور تیغ را

تا مگر یکباره گردد قطع راه هستی ام

چون دم مقراض می خواهم دو پیکر تیغ را

جوهر دیگر بود در دست حیدر تیغ را

هرکه را دل از غبارکینه جوییها تهی ست

می کشد همچون نیام آسوده در برتیغ را