می کند دل را غبار درد تعلیم خروش

شیرکی خواهد جدا بیند ز ناخن چنگ را

با نسیم خنده گل غنچه از خود می رود

دل صداباشد شکست شیشه های رنگ را

طوطی مینای ما آیینه داند سنگ را

گر نداری طاقت از اظهار دعوی شرم دار

شوخی رفتار رسوایی ست پای لنگ را