طوطی مینای ما آیینه داند سنگ را

با نسیم خنده گل غنچه از خود می رود

دل صداباشد شکست شیشه های رنگ را

می کند دل را غبار درد تعلیم خروش

گر نداری طاقت از اظهار دعوی شرم دار

شوخی رفتار رسوایی ست پای لنگ را

زندگی در بندوقید رسم عادت مردن است