برق وحشت کاروان بی نشانی منزلم

شمع خاموشی ست این غمخانه های تنگ را

وهم می بالد در اینجا، عقل کو، فطرت کدام

مزرع ما بیشترسرسبز دارد بنگ را

در نخستین گام می سوزم ره و فرسنگ را

عاقبت از ضعف پیری ناله ما اشک شد

سرنگونی برزمین زد نغمه این چنگ را