در نخستین گام می سوزم ره و فرسنگ را

وهم می بالد در اینجا، عقل کو، فطرت کدام

مزرع ما بیشترسرسبز دارد بنگ را

برق وحشت کاروان بی نشانی منزلم

عاقبت از ضعف پیری ناله ما اشک شد

سرنگونی برزمین زد نغمه این چنگ را

سیر باغ خودنماییها اگر منظور نیست