چسان رازت نگهدارم که این سررشته غیرت

مبادا خشکی افشاردگلوی شیشه مل را

ز دلها تا جنون جوشد نگاهی را پرافشان کن

جهان تا گرد دل گیرد پریشان سازکاکل را

چو بالیدن به روی عقده می آرد تامل را

سرشک از دیده بیرون ریختم مینا به جوش آمد

چکیدنهای این خم آبیاری کرد قلقل را