چو بالیدن به روی عقده می آرد تامل را

ز دلها تا جنون جوشد نگاهی را پرافشان کن

جهان تا گرد دل گیرد پریشان سازکاکل را

چسان رازت نگهدارم که این سررشته غیرت

سرشک از دیده بیرون ریختم مینا به جوش آمد

چکیدنهای این خم آبیاری کرد قلقل را

درین محفل که جوشدگرد تشویش از تماشایش