چراغ پیری ام آخربه اشک یاس شد روشن

گلوی شیشه ام بامی فروبرده ست قلقل را

ز جیب ریشه اسرار چمن گل می کند آخر

کمال جزو دارد دستگاه معنی کل را

زگردسیل دادم سرمه چشم حلقه پل را

درین گلشن اگر از ساز یکرنگی خبر داری

ز بوی گل توانی درکشید آوز بلبل را