آیینه کن عروج ونزول هلال را

عالم ز دستگاه بقا طعمه فناست

چون شمع ، ریشه می خورد اینجا نهال را

پرگشتن و تهی شدن از خوابش عالمی است

بر شیشه های ساعت اگر وارسیده ای

دریاب گرد قافله ماه و سال را

محکوم حرص و پاس مراتب چه ممکن است