بر شیشه های ساعت اگر وارسیده ای

چون شمع ، ریشه می خورد اینجا نهال را

پرگشتن و تهی شدن از خوابش عالمی است

آیینه کن عروج ونزول هلال را

دریاب گرد قافله ماه و سال را

محکوم حرص و پاس مراتب چه ممکن است

با شرم کار نیست زبان سوال را