گیسوی تو دامی ست که تحریر خیالش

ای چشم تو مهمیز جنون وحشی رم را

ابروی تو معراج دگر پایه خم را

از نال به زنجیرکشیده ست قلم را

با این قد و عارض به چمن گر بخرامی

گل ، تاج به خاک افکند و سروعلم را