عمری ست که در عالم سودای محبت

گل ، تاج به خاک افکند و سروعلم را

اسرار دهانت به تامل نتوان یافت

از فکر، کسی پی نبرد راه عدم را

از ناله من نرخ بلندست الم را

چندن نرمیدم ز تعلق که پس از مرگ

خاکم به بر خویش کشد نقش قدم را