مینای من و الفت سودای شکستن

خاکم به بر خویش کشد نقش قدم را

از آه اثر باخته ام باک مدارید

تیغم عوض خون همه جا ریخته دم را

حیف است به یاقوت دهم سنگ ستم را

تا چند زنی بال هوس در طلب عیش

هشدارکه ازکف ندهی دامن غم را