که نوک خامه ازهم می شکافد صفحه نم را

سراغ از هرچه گیری بی نشانی جلوه ها دارد

غبار وحشتی از بال عنقاگیر عالم را

ز تحریک مژه بر پرده های دیده می لرزم

اگر ازگرد راهت چشم آهو سرمه بردارد

تحیر همچوتار شمع سوزد جوهر رم را

درین محفل ندارد عافیت وضع ملایم هم