شرار وحشی ام اما درین حیرتسرا بیدل

همین ، اشک است اگرهست آبیاری نخل ماتم را

گر از زنار وارستیم فکر سبحه پیش آمد

نفس مصروف چندین پشه دارد تخم آدم را

ز نومیدی به دوش سنگ دارم محمل رم را