گر از زنار وارستیم فکر سبحه پیش آمد

به دامن جای گل چون زلف خوبان چیده ام خم را

نشاط زندگی خواهی نم چشمی مهیاکن

همین ، اشک است اگرهست آبیاری نخل ماتم را

نفس مصروف چندین پشه دارد تخم آدم را

شرار وحشی ام اما درین حیرتسرا بیدل

ز نومیدی به دوش سنگ دارم محمل رم را