وهم ما تا کی وصال اندیشد این پیغام را

طایر آزاد ماگر بال وحشت واکند

گردباد آیینه سازد حلقه های دام را

دیدن هنگامه هستی شنیدن بیش نیست

منعم از نقش نگین جوی خیالی می کند

مفت حسرتها اگر سیراب سازد نام را

ساقیا امشب چو موج می پریشان دفتریم