می خرامد پیش پیش دل تپشهای نفس

پخته نتوان کرد زآتش آرزوی خام را

مگذر ازموقع شناسی ورنه در عرض نیاز

بیش ازآروغ است نفرت آه بی هنگام را

وحشت از نخجیر هم بیش است اینجا دام را

مانع سیر سبکرو پای خواب آلود نیست

بال پروازست زندان نگینها نام را