حلقه آن زلف رونق از غبار دل گرفت

به که از دوش افکنی این جامه احرام را

ازتغافل تا نگاه چشم خوبان فرق نیست

تشبه یکرنگ ست اینجادرد و صاف جام را

دود آه صید باشد سرمه چشم دام را

کی رود فکر مضرت از مزاج اهل کین

مار نتواند جدا از زهر دیدن کام را