ز انقلاب غم چه پروا مردم ناکام را

پیش چشمت جزشکست خود نمی یابد امان

گر زره جوهر شود بر استخوان بادام را

ازکشاکشهای موج بحر، ماهی ایمن است

ای خسیس ازسازشهرت هم نوایت پست ماند

از نگین کنده خوش درگورکردی نام را

زرد رویت می کند زنگار جهل از انفعال