ای خسیس ازسازشهرت هم نوایت پست ماند

گر زره جوهر شود بر استخوان بادام را

ازکشاکشهای موج بحر، ماهی ایمن است

ز انقلاب غم چه پروا مردم ناکام را

از نگین کنده خوش درگورکردی نام را

زرد رویت می کند زنگار جهل از انفعال

اندکی زین راه برگرد و شفق کن شام را