عمرتاباقی ست وحشت گرد پیشاهنگ ماست

از نگین کنده خوش درگورکردی نام را

زرد رویت می کند زنگار جهل از انفعال

اندکی زین راه برگرد و شفق کن شام را

آبله ننشاند از پاگردش ایام را

خاک هستی یک قلم در دامن باد فناست

من ز روی خانه می یابم هوای بام را