خاک هستی یک قلم در دامن باد فناست

اندکی زین راه برگرد و شفق کن شام را

عمرتاباقی ست وحشت گرد پیشاهنگ ماست

آبله ننشاند از پاگردش ایام را

من ز روی خانه می یابم هوای بام را

چون سپندم آرزوحسرت کمین آتش ست

تا به دوش ناله بندم محمل آرام را