چون سپندم آرزوحسرت کمین آتش ست

آبله ننشاند از پاگردش ایام را

خاک هستی یک قلم در دامن باد فناست

من ز روی خانه می یابم هوای بام را

تا به دوش ناله بندم محمل آرام را

بسکه مخمورگرفتاری ست بیدل صید من

جوش ساغر می شمارد حلقه های دام را