جوهر اسرار آیا از خلف گیرد فروغ

بخیه نتواند نهان کردن دهان زخم را

نقد عشرت را زبانی نیست از سودای درد

برده ام تا کرسی دل نردبان زخم را

خنده در بار است چون گل کاروان زخم را

از حدیث دردمندان خون حسرت می چکد

خون کند روشن چراغ دودمان زخم را