خنده در بار است چون گل کاروان زخم را

نقد عشرت را زبانی نیست از سودای درد

برده ام تا کرسی دل نردبان زخم را

جوهر اسرار آیا از خلف گیرد فروغ

از حدیث دردمندان خون حسرت می چکد

خون کند روشن چراغ دودمان زخم را

تا به وصف تیغ بیدادت زبان پیدکند