ناتوان صیدم ، ترحم غافل از حالم مباد

تاکجا این ریسمان کنده می گیرد مرا

مستی حالم خورد هرجا فریب جام هوش

چون عسس اوهام پیش آینده می گیرد مرا

هرکه می گیرد به خاک افکنده می گیرد مرا

عشق را بیدل دماغ التفات یادکیست

خواجگی مفت طرب گر بنده می گیرد مرا